Stanisław Szyling herbu Schiling (lit. Stasys Šilingas, ur. 11 listopada 1885 w Wilnie – zm. 13 listopada 1962 w Kielmach) – litewski prawnik, polityk i baron.
Gdy Litwa ogłosiła niepodległość 16 lutego 1918 roku, Szyling był wiceprezydentem, a w 1919 roku przewodniczącym Taryby. Był jednym z głównych doradców i zwolenników rządów autorytarnych prezydenta Antanasa Smetony. Dwukrotnie mianowany ministrem sprawiedliwości w latach 1926–1928 i 1934–1938. Od 1920 do 1926 roku był dyrektorem Litewskiego Towarzystwa Artystycznego. Od 1930 roku jako wiceprzewodniczący komisji Orderu Witolda Wielkiego. Po zajęciu Litwy przez ZSRR w 1941 roku został wywieziony na Syberię.
Młodość i działalność na rzecz kultury litewskiej Szyling urodził się w Wilnie jako syn barona Adama Szylinga. Dziadek przyszłego prawnika, również Stanisław Szyling, pochodził z dworu w w obcenym rejonie kiejdańskim i za wsparcie pieniężne zainicjowanego przez Antoniego Mackiewicza powstania styczniowego, w 1864 roku został zesłany na Syberię. Dodatkowo zredukowano mu tytuł szlachecki z hrabiego do barona. Stanisław Szyling - wnuk odrzucił swój tytuł szlachecki. Używał go tylko wtedy, gdy mógł mu pomóc w osiągnięciu korzyści dla Litwy, poprzez ułatwienie dostępu do rosyjskiej elity.