Ustawienia grzbietowo-przednie, nosowo-tylne i bródkowo-tylne uniemożliwiają poród.
Ułożenie twarzyczkowe Jest to ułożenie o największym stopniu odgięcia, częścią przodującą jest twarzyczka, a punktem prowadzącym bródka. Główka płodu wykonuje maksymalne odgięcie. Punktem prowadzącym jest nos i szczęką. Płaszczyzna miarodajna tchawiczo-ciemieniowa 34 cm. W mechanizmie porodu występuje tylko przygięcie. Przedgłowie tworzy się na twarzy, głównie na przodującym policzku.
Przebieg porodu Główka płodu wstawia się twarzyczką lub czołem w wymiar skośny lub poprzeczny wchodu. Przy niecałkowitym odgięciu główka napotykając opory ze strony wchodu miednicy stopniowo odgina się. Kręgosłup płodu przybiera kształt litery S. Przy wstawianiu się twarzy, linia twarzowa (linia łącząca szew czołowy poprzez nasadę nosa, grzbiet nosa i usta z bródką) przebiega w wymiarze skośnym lub poprzecznym. Bródka znajduje się po lewej (ułożenie twarzyczkowe II) lub prawej stronie (ułożenie twarzyczkowe I). Przy silniejszych skurczach odgięcie pogłębia się i główka zstępuje do miednicy. Główka na dnie miednicy dokonuje zwrotu bródki pod spojenie łonowe, a tyłogłowie przemieszcza się do wygięcia kości krzyżowej. Linia twarzowa rotuje się do wymiaru prostego. Aby pokonać zagięcie kanału rodnego maksymalnie odgięta główka musi się przygiąć.