Ułożenie czołowe Punktem prowadzącym jest czoło. Płaszczyzna miarodajna szczękowo-ciemieniowa albo jarzmowo-ciemieniowa ma obwód 35–36 cm, a więc jest to największy jej obwód. Poród samoistny jest możliwy wyłącznie w przypadku małej główki i metodą z wyboru jest cięcie cesarskie.

Przebieg porodu Do płaszczyzny wchodu główka wstawia się szwem czołowym w wymiar poprzeczny. W tym wymiarze schodzi aż do dna miednicy. W dnie miednicy następuje zwrot do wymiaru niemal prostego, rzadko do wymiaru prostego, przez co twarz płodu jest zwrócona w kierunku spojenia łonowego. Spóźniony zwrot uwarunkowany jest tym, że dopiero teraz tyłogłowie mogło wejść do kanału rodnego i dokonać zwrotu w kierunku zagłębienia krzyżowo-biodrowego. W toku dalszego porodu, rodzenie się główki na zewnątrz zaczyna się w momencie, gdy w szparze sromowej od strony spojenia łonowego ukaże się nasada nosa aż do kości jarzmowych. Wokół punktu podparcia na kościach jarzmowych lub środku kości szczękowych dokonuje się maksymalne przygięcie, które umożliwia urodzenie się po kroczu ciemiączka tylnego i tyłogłowia. Następnie za pomocą niewielkiego odgięcia rodzi się twarzyczka i bródka płodu. Główka w trakcie przechodzenia przez kanał rodny ulega znacznemu zniekształceniu, przybierając kształt piramidy.