Budowa Bęben szamański zbudowany jest z drewnianej obręczy, skórzanej membrany, naciągu ze skóry lub sznurka, w niektórych kulturach metalowych przedmiotów spełniających funkcję dzwonków. Średnica bębna waha się w przedziale od dwudziestu kilku do sześćdziesięciu kilku centymetrów, natomiast wysokość obręczy od 6 do kilkunastu centymetrów. Tradycyjnym materiałem na korpus bębna szamańskiego jest drewno. Do tradycyjnych metod wyrobu obręczy należy: wydrążenie lub wypalenie wnętrza pnia ściętego drzewa, wygięcie deski drewnianej w okrąg, poprzez poddanie jej wysokiej temperaturze, dzięki której zyskuje właściwości plastyczne, klejenie drewnianych bloczków. Współcześnie wykorzystuje się również drewnianą sklejkę.
Membrana bębna szamańskiego wykonana jest ze skór zwierzęcej – krowiej, końskiej, koziej, jeleniej, sarniej, a także z łosia, bizona i renifera. Skóra na bębnie może zawierać obrazy. Z malowanymi bębnami spotykamy się m.in. u Jakutów, Saamów, Tunguzów, Ostiaków, Ałtajczyków. Malowidła te przedstawiają zwierzęta totemiczne, uniwersum symboliczne – w szczególności strukturę świata podzielonego na Piekło, Ziemię i Niebo, Drzewo Świata, tęczę.