W przypadku obecności pewnych lokalnych cech proponuje się określenie typu . Zgodnie z takim podejściem General British jest współczesnym następcą , mniej jednorodnym. Przykładowo Estuary English jest akcentem łączącym z pewnymi cechami innych londyńskich akcentów i ludzie o wysokiej pozycji, od których niegdyś oczekiwano posługiwania się , uważają współcześnie za w pełni akceptowalne, by posługiwać się taką mieszanką.
Standard amerykański Inaczej wygląda historia wypracowania dzisiejszego amerykańskiego standardu. W USA czynniki społeczne i geograficzne nie miały tak dużego znaczenia. Osoby, które właśne dorobiły się majątku, nie odczuwały potrzeby, by przyswajać arystokratyczne zwyczaje; imigranci starali się naśladować mowę zwykłych Amerykanów. Dużą rolę w ujednolicaniu wymowy miało rozprzestrzenianie się piśmienności oraz książka (tzw. ) autorstwa Noaha Webstera, którą dystrybuowano nie tylko do szkół, ale z powodzeniem była sprzedawana przez ulicznych handlarzy. Do 1865 nakład osiągnął 42 miliony egzemplarzy. Dla wielu Amerykanów stanowił jedyny i najważniejszy podręcznik, określany nawet jako lub . Wraz z migracją na zachód wzmagał się proces tworzenia swego rodzaju wspólnego dialektu.