Współcześnie w Wielkiej Brytanii promuje się różnorodność. Szacuje się, że liczba Brytyjczyków używających akcentu bez naleciałości regionalnych wynosi jedynie około 3%. Choć jego zasięg nie jest ograniczony do jednego konkretnego obszaru, w Irlandii, Szkocji i Walii liczba użytkowników jest szczególnie mała. Nadal stanowi jednak punkt odniesienia dla opisu regionalnych akcentów. Znacznie więcej Brytyjczyków używa akcentu zbliżonego do , ale z pewną domieszką lokalnych cech. Tak rozumiany niektórzy językoznawcy zalecają określać lub .
Co więcej, od połowy XX w. w zaszły istotne zmiany w wymowie. W związku z tym tradycyjna wymowa jest postrzegana jako przestarzała i staje się wymową nielicznych starszych osób z południowo-wschodniej Anglii. W obliczu zmian proponuje się podział ; w przykładowym rozróżnia się (tradycyjna mowa arystokracji i niektórych osób starszych), (forma akcentu neutralna pod względem wieku czy stylu życia mówców) oraz (forma akcentu używana głównie przez młodych użytkowników języka). Niektórzy jednak pojęcie odnoszą tylko do wymowy tradycyjnej. Pewni fonetycy czynią wysiłki, by pod pojęciem rozumieć też współczesny standard, inni porzucili tę nazwę nadal żywo kojarzącą się ze snobistycznym językiem wyższych sfer na rzecz nazwy lub podobnych.