Po przybyciu do Warszawy wstąpił do żandarmerii Polskiej Siły Zbrojnej. W listopadzie 1918 roku wziął udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie.
19 stycznia 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w żandarmerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W 1921 roku dowodził 26 szwadronem żandarmerii polowej etapowej. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 1 dywizjonie żandarmerii polowej etapowej, a jego oddziałem macierzystym był 9 dywizjon żandarmerii wojskowej. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. Jego oddziałem macierzystym był 3 dywizjon żandarmerii. Służbę w 3 dywizjonie żandarmerii w Grodnie pełnił przez kolejnych dwanaście lat. 1 grudnia 1924 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. Później został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 7,5 lokatą w korpusie oficerów żandarmerii.