Kadłub miał długość całkowitą 155,1 m, na linii wodnej 150,5 m, a szerokość 14,3 m. Zanurzenie wynosiło od 5,15 m przy wyporności standardowej do 5,93 m przy pełnej. Wyporność konstrukcyjna wynosiła 6056 ton, standardowa 5600 ts (5689 t), a pełna 6990 ts (7102 t). Wysokość kadłuba na śródokręciu od stępki do pokładu górnego wynosiła 8,96 m, a wysokość burt nad wodą na śródokręciu 3,66 m przy normalnej wyporności.
Kadłub dzielił się poprzecznymi grodziami na 23 przedziały wodoszczelne, numerowane od rufyTak m.in. , . Odmiennie i podają 17 przedziałów wodoszczelnych, lecz przekroje pokazują 23 przedziały (np. Trubicyn s. 8-9).. Podwójne dno rozciągało się od przedziału VI do XVIII, względnie od wręgi 22 do 90. Zajmowało około 56% długości okrętu i mieściło zbiorniki paliwa, wody i olejów. Największymi przedziałami były maszynownie (VIII i X) i rufowa kotłownia (XI). Dziobowy komin zbierał spaliny z mniejszych kotłowni w przedziałach nr XII–XIV, a rufowy z czterech kotłów w przedziale XI. Kadłub wykonany był we wzdłużnym systemie naboru. Odstęp między wręgami wynosił 1350 mm. W konstrukcji po raz pierwszy w okręcie tej wielkości zastosowano częściowo spawanie. Okręt miał dwa ciągłe pokłady na całą długość – główny (pancerny) i górny oraz pokład dziobowy.