Wiktor Iwanowicz Kuzniecow (ros. Виктор Иванович Кузнецов, ur. w Moskwie, zm. 22 marca 1991 tamże) – radziecki naukowiec, dwukrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1956 i 1961).
Życiorys Skończył szkołę średnią w Borowiczach, pracował jako elektromonter, w latach 1933–1938 studiował w Leningradzkim Instytucie Politechnicznym, po czym został inżynierem-badaczem w zakładzie nr 212 Ludowego Komisariatu Przemysłu Stoczniowego w Leningradzie. Od 1940 pracował w moskiewskim Instytucie Naukowo-Badawczym-10, w 1941 był delegowany służbowo do Berlina, gdzie po ataku Niemiec na ZSRR został aresztowany i skazany na 10 lat więzienia, jednak w sierpniu 1941 zwolniony wraz z innymi radzieckimi specjalistami technicznymi i wrócił do ZSRR. W 1942 został członkiem WKP(b), od 1943 pracował w Specjalnym Biurze Konstruktorskim Ludowego Komisariatu Przemysłu Stoczniowego ZSRR jako szef wydziału i zastępca szefa biura, opracowywał sprzęt (m.in. żyroskopy) dla artylerii okrętowej. W 1945 został delegowany służbowo do Niemiec, zapoznał się z rakietą V-2, od maja 1946 był głównym konstruktorem Instytutu Naukowo-Badawczego-10 i zajmował się opracowywaniem żyroskopów dla pierwszej radzieckiej techniki rakietowej, od 1956 do końca życia pracował w Instytucie Naukowo-Badawczym-944 jako główny inżynier, zastępca dyrektora i kierownik naukowy.