Wśród samych posłów oraz w prasie osoba Potockiej była kreowana w wielu postaciach i wyjaśnieniach, snuto wizje o jej roli agentki służb (dawnej SB i obecnego UOP bądź Policji), szpiega różnych partii, wtyczki polityków czy biznesmenów (np. właścicieli kasyn, usiłujących wpłynąć na kształt ustawy o grach liczbowych) i dziennikarzy (np. Jerzego Urbana), którzy rzekomo mieli wysłać ją do Sejmu. Już po nagłośnieniu sprawy, w zbliżonej opinii wypowiadających się dla prasy polityków znających Potocką, była ona dla nich osobą nieatrakcyjną fizycznie. Po wydaniu Erotycznych immunitetów w prasie były publikowane sondy wśród Polaków na temat prawdziwości wspomnień Potockiej, sympatii do niej i polityków, oraz dotyczące oceny zdrad polityków. Według jej wspomnień celem wydania książki było ukazanie szerszemu audytorium niewielkiego wycinka pracy o Sejmie. W odniesieniu do osoby Andrzeja Kerna traktowała to także jako rodzaj zemsty.
W związku z nagłośnieniem sprawy w opinii publicznej Marzena Domaros wydała kontynuację pierwszego wydawnictwa, która została wydana w 1993 pod tytułem Anastazja P. raz jeszcze. Immunitetów i afer ciąg dalszy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polska literatura polityczna Kategoria:Utwory literackie z 1992 Kategoria:Afery polityczne w Polsce (po 1989)