Możliwość odprowadzenia ciepła powyłączeniowego za pomocą naturalnej konwekcji pokazały przeprowadzone eksperymenty.
System awaryjnego wyłączania reaktora (SCRAM) składa się z 10 prętów kontrolnych i 7 kulek o ujemnej reaktywności. Pręty i kulki utrzymywane są przez elektromagnesy i w przypadku utraty zasilania opadają pod wpływem siły ciężkości.
Reaktor nie posiadał ciśnieniowej hermetycznej obudowy bezpieczeństwa. Ostatnią barierę bezpieczeństwa stanowiły betonowe sekcje budynku reaktora, obieg pierwotny i system wentylacji awaryjnej (niehermetyczna przestrzeń wokół rdzenia do odprowadzania gazowych produktów rozszczepienia i eksploatacji).
Badania nad bezpieczeństwem W reaktorze przeprowadzono co najmniej 6 eksperymentów z zakresu bezpieczeństwa, w tym: awaria utraty chłodzenia (wyłączenie cyrkulatorów helu bez SCRAM) - przeprowadzony 15 października 2003. Cyrkulatory zostały wyłączone podczas normalnej pracy reaktora przy mocy 3MW. Moc reaktora spadła z uwagi na ujemny temperaturowy współczynnik reaktywności. Po około 50 minutach reaktor znów osiągnął stan krytyczny a jego moc ustabilizowała się na poziomie ok. 200 kW.
Podobny test, ale przy pełnej mocy 10 MW, przeprowadzono o 16:00 7 lipca 2005 roku.