Informacje o konstrukcji średniowiecznych bram i pomostów są ubogie (nieprecyzyjne przekazy ikonograficzna). Uważa się, że zwykle były budynkami z dachem dwuspadowym lub ze stożkowatą wieżą, wznoszonymi na rzutach prostokątów. Górna kondygnacja pełniła funkcje obronne.
Według Carla Fredricha (1871–1938) istniały bramy nazwane:
oraz dwie furty bez nazwy, w pobliżu: „łaźni [usytuowanej] na tyłach kościoła św. Mikołaja” (niem. de stauen achter S. Niclas kerken 1495) nieistniejącej ulicy Mostowej (między Mostem Długim i wylotem ulicy Bednarskiej, zwanej wcześniej „Ulicą Pomostu Mniszego”) Bramy wodne rozebrano do końca lat 30. XIX wieku. 700px|thumb|center|Bramy wodne – fragment mapy Szczecina z „Civitates Orbis Terrarum”, tom IV
Fortyfikacje szwedzkie Po przejęciu Szczecina w 1630 roku Szwedzi rozbudowali średniowieczny system murów, bram i fos. W okresie 1631–1639 zbudowano osiem połączonych stałych szańców – bastionów (dziewiąty w roku 1677). Nowe fortyfikacje objęły niektóre osiedla, dotychczas leżące poza murami, np. Klasztorne (niem. Klosterhof) i część Górnego Wiku (niem. Oberwiek). W tym okresie Bramę Passawską, zniszczoną w 1659 roku w czasie oblężenia miasta przez wojska Leopolda I i elektora brandenburskiego, zastąpiono Bramą Nową.