Jednocześnie pracował także w Oddziale Organizacyjno-Inspekcyjnym Wydziału Bezpieczeństwa Departamentu Spraw Wewnętrznych Delegatury Rządu na Kraj oraz pełnił funkcję zastępcy Głównego Inspektora Państwowego Korpusu Bezpieczeństwa. Po wybuchu powstania warszawskiego został zmobilizowany w szeregach batalionu Unii „Krybar”, w ramach którego od 4 sierpnia organizował cywilną administrację na Powiślu. 9 sierpnia 1944 został mianowany delegatem rejonowym Delegatury Rządu Rejonu I Warszawa-Powiśle. Po upadku powstania opuścił Warszawę z ludnością cywilną, od października 1944 do lipca 1945 był wicedyrektorem Departamentu Prezydialnego Delegatury Rządu, następnie wszedł w skład Komisji Likwidacyjnej Delegatury, w lipcu 1945 wszedł także w skład władz Stronnictwa Pracy, od maja do czerwca 1945 był przejściowo aresztowany przez władze komunistyczne.
W grudniu 1945 zagrożony uwięzieniem wyjechał nielegalnie z Polski, w lutym 1946 zamieszkał w Londynie, gdzie został dokooptowany do Komitetu Zagranicznego Stronnictwa Pracy. W lipcu 1947 należał do działaczy SP, którzy sprzeciwili się nominowaniu na prezydenta RP na uchodźstwie Augusta Zaleskiego i powołali tzw.