Już podczas studiów w 1854 podjął działalność dziennikarską. Od tego czasu pracował w „Nowinach”. Następnie od 1854 do 1855 był redaktorem gazety „Zoria Hałyćka”. W 1855 zamieszkał w Sanoku, gdzie został współudziałowcem spółki, założonej przez drukarza Karola Pollaka. Pracował w „Dzienniku Literackim”, „Przeglądzie Powszechnym Politycznym”, „Dzienniku Polskim”, „Ruchu Literackim”. Uczestniczył w powstaniu styczniowym 1863. W listopadzie 1862 związał się z polską „Gazetą Narodową”, której był współredaktorem od 1869 i pracował niemal do końca życia. W 1888 obchodził 30-lecie pracy pisarskiej, a na początku listopada 1907 obchodził jubileusz 45-lecia pracy dziennikarskiej w „Gazecie Narodowej”. Był uważany za nestora dziennikarstwa polskiego. Pisał też poezje po polsku i rusińsku.

Za poemat Na cześć Don Pedra Kalderona... w 1881 otrzymał nagrodę w Hiszpanii. W 1898 został Kawalerem Orderu Franciszka Józefa.

Należał do Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Określał siebie słowami gente Ruthenus, natione Polonus (pol. z pochodzenia Rusin, z narodowości Polak”). Był zwolennikiem porozumienia i zgody ludności rusińskiej i polskiej. W swoim wierszu pt.