jako oficer rezerwowy był przydzielony do 10 Pułku Piechoty w Łowiczu, w tym w 1924 jako oficer pospolitego ruszenia.
Wstąpił do służby sądowniczej II Rzeczypospolitej. Ze stanowiska sędzie Sądu Apelacyjnego we Lwowie w dniu 6 września 1921 został mianowany sędzią Sądu Najwyższego. Był tam sędzią Izby III (sprawy cywilne i karne z b. zaboru austriackiego), od około 1929 Izby III (sprawy cywilne i karne z b. zaboru austriackiego i pruskiego)W tym wydaniu nie figurował. , od około 1932 Izby I (sprawy cywilne z b. zaborów: austriackiego, pruskiego i rosyjskiego), od około 1934 do 1939 Izby Cywilnej (sprawy cywilne z b. zaborów: austriackiego, pruskiego i rosyjskiego). Został członkiem pierwszego komitetu redakcyjnego pisma „Nowy Proces Cywilny”, powołanego w 1933, a w 1934 przemianowanego na „Polski Proces Cywilny”. W 1945 zamieszkiwał w Krakowie. Po zakończeniu II wojny światowej i nastaniu Polski Ludowej ze stanowiska sędziego Sądu Najwyższego został przeniesiony w stan spoczynku 31 sierpnia 1947.
9 lutego 1898 w Sanoku poślubił Marię Antoninę Teklę (ur. 1875), córkę prawnika Józefa Flakowicza.