Jego zadaniem było opracowanie operacyjno-taktycznych wymagań wobec nowych okrętów podwodnych. Duże znaczenie przykładano też do współpracy z Niemcami, które ze swojej strony szukały możliwych dróg obejścia postanowień traktatu wersalskiego zakazującego Niemcom konstruowania i posiadania okrętów podwodnych. W ramach tej współpracy, Niemcy przekazały Związkowi Radzieckiemu plany konstrukcyjne U-105, typu UB III, typu UEII (U-122) oraz „Projektu 46” w postaci planów U-139. 26 listopada 1926 roku Rada Pracy i Obrony zaaprobowała pierwszy sześcioletni program morski, który zakładał budowę 12 okrętów podwodnych, 18 okrętów patrolowych, 36 okrętów torpedowych oraz modernizację wielu starszych okrętów. Realizacja tego programu napotkała jednak trudności z uwagi na brak doświadczonych inżynierów okrętowych oraz wykwalifikowanych robotników, ograniczenia posiadanych technologii oraz brak kontroli jakości w przemyśle. W celu uporania się z tymi problemami, w 1928 roku program morski został włączony do Pierwszego Planu Pięcioletniego (1928–1933) oraz rozbudowany.