jednocześnie obaj pozostawali na dotychczasowych stanowiskach do sierpnia 1903). W szkole uczył religii obrządku łacińskiego•••••. Reskryptem C.K. Ministra Wyznań i Oświecenia z 23 listopada 1907 i C.K. Rady Szkolnej Krajowej z 6 grudnia 1907 otrzymał VII rangę służbową. Podczas trzymiesięcznego urlopu dyrektora sanockiego gimnazjum Włodzimierza Bańkowskiego od 3 października 1911 pełnił obowiązki kierownika szkoły. W gimnazjum uczył do końca kwietnia 1912, po czym od maja tego roku przebywał na urlopie z powodu choroby, następnie ponownie był na urlopie zdrowotnym od 3 lutego 1913 (w tym czasie zastępował go przejściowo franciszkanin o. Tadeusz Wołczański). Ponownie uczył w gimnazjum od roku szkolnego 1913/1914 ze zmniejszoną liczbą godzin lekcyjnych (z przerwą na rok szkolny 1914/1915, gdy szkoła nie funkcjonowała po wybuchu I wojny światowej) do 3 stycznia 1916, później ponownie od roku szkolnego 1916/1917 i w kolejnych (przy czym w 1920/1921 przebywał na urlopie tymczasowo) do roku szkolnego 1922/1923. Równolegle z pracą w sanockim gimnazjum był także katechetą w Instytucie Wyższym Naukowo-Wychowawczym w Sanoku, przygotowującym dziewczęta do zawodu nauczycielskiegoWojciech Sołtys, Oświata i szkolnictwo, W epoce autonomii galicyjskiej, s. 435, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995..