Z okien gabinetu roztacza się widok na krajobraz Szampanii, w stronę lasu i opactwa w Clairvaux założonego przez św. Bernarda oraz linii wzgórz Côte des Bar na horyzoncie. W parku tak jak za życia generała uprawia się róże i piwonie odmiany „Le Verger”.

Na piętrze, do którego prowadzi drewniana klatka schodowa znajdują się pokoje prywatne, nieudostępniane odwiedzającym muzeum – sypialnia z dwoma łóżkami w stylu Ludwika XVI, gabinetu Yvonne de Gaulle i pokoje dzieci: Philippe’a i Élisabeth.

Dom i jego właściciele Charles de Gaulle i jego żona Yvonne nabyli posiadłość w dniu 9 czerwca 1934 roku od wdowy po paryskim architekcie Alice Bombal za 45000 franków, co uważano wówczas za bardzo atrakcyjną cenę i dobrą lokatę kapitału. W momencie zawarcia transakcji dom nie był luksusową rezydencją (brak było np. podłączenia do sieci wodociągowej i telefonicznej).

Budynek został przebudowany w latach 1934–1939 z uwzględnieniem potrzeb Anne de Gaulle, najmłodszej córki małżeństwa de Gaulle, cierpiącej na zespół Downa (Trisomia 21). Dom wyposażono m.in. w centralne ogrzewanie i dobudowano wieżę po stronie wschodniej.

W roku 1944, podczas niemieckiej okupacji i pobytu właścicieli w Wielkiej Brytanii, dom został splądrowany i częściowo spalony.