Żadna z tych prób nie okazała się w pełni udana, a wiele z proponowanych teorii miało charakter opisowy.
Narodziny współczesnej, powszechnie przyjmowanej teorii powstawania planet – modelu dysku mgławicy przedsłonecznej (SNDM) – można wywieść od radzieckiego astronoma . Jego książka z 1969 roku Ewolucja obłoku przedplanetarnego i formowanie się Ziemi i planet, przetłumaczona na angielski w 1972 roku, wywarła długotrwały wpływ na sposób, w jaki naukowcy myślą o powstawaniu planet. W książce tej sformułowano niemal wszystkie główne problemy procesu powstawania planet, a część z nich rozwiązano. Idee Safronowa rozwinął dalej w swoich pracach , który odkrył akrecję lawinową. Choć model SNDM początkowo stosowano wyłącznie do Układu Słonecznego, teoretycy uznali później, że opisuje on procesy zachodzące w całym Wszechświecie. Do sierpnia 2026 roku astronomowie potwierdzili istnienie ponad 6300 planet pozasłonecznych w naszej Galaktyce. Model mgławicy przedsłonecznej: osiągnięcia i problemy
Osiągnięcia mały|Dyski pyłowe otaczające pobliskie młode gwiazdy