Został awansowany do stopnia majora dyplomowanego broni pancernej od 1 stycznia 1943. Kształcił się w brytyjskich i amerykańskich szkołach od 1943 do 1944. 19 lipca 1944 został szefem sztabu 1 Dywizji Pancernej (jego poprzednikiem był zmarły wówczas płk dypl. Jerzy Levittoux). Brał udział w działaniach wojennych dywizji podczas walk na froncie zachodnim: w Normandii, a następnie w Belgii, Holandii i Niemczech. Został awansowany do stopnia podpułkownika 7 września 1944.
Po kapitulacji III Rzeszy do 27 września 1945 pozostawał szefem sztabu dywizji. Sprawował stanowisko dowódcy 10 pułku dragonów (według różnych źródeł od 4 października 1945 do 20 grudnia 1946 lub od 8 września 1945 do 1 lipca 1946). Następnie ponownie był szefem sztabu macierzystej dywizji do 10 czerwca 1947. Był współautorem publikacji pt. 1. Dywizja Pancerna w walce z 1947. W czasie od kwietnia do września 1947 służył w Polskim Dowództwie Likwidacyjnym w Niemczech jako szef sztabu oraz II pomocnik dowódcy. Przeniesiony do Wielkiej Brytanii służył w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia od września 1947 do września 1949, w tym jako szef sztabu 5 Grupy Dywizji do stycznia 1949, następnie w Kwaterze Głównej Zgrupowania PKPR w Zachodnim Okręgu Wojskowym.