O randze krzyża i używaniu podczas szczególnych uroczystości poświadcza wzmianka z roku 1493 o nawiedzeniu katedry bazylejskiej przez Maksymiliana I, który miał ucałować relikwiarz.
Od strony typologicznej, stylistycznej i ideowej najstarszy krzyż z katedry w Bazylei w pełni wpisuje się w poczet dzieł złotniczych związanych z Ottonami, którymi są cztery krzyże ofiarowane opactwu w Essen (krzyż Ottona i Matyldy, krzyż Matyldy, tzw. krzyż z wielkimi emaliami oraz krzyż Teofano) oraz krzyż Lotara w katedrze akwizgrańskiej. Wszystkie są wykonane z czystego złota i pokryte gęsto kamieniami szlachetnymi, nadto zastosowano technikę filigranu i podobny schemat kompozycyjny, polegający na wyeksponowaniu bordiury. Ważnym przymiotem jest również utożsamienie krzyża z imieniem władcy. Cechami odróżniającymi krzyż bazylejski od pozostałych dzieł jest symetryczne zaakcentowanie aż czterech repozytoriów na relikwie w postaci kryształowych kaboszonów akcentujących ramiona (większość przedromańskich i romańskich krzyży relikwiarzowych nie ma tak ostentacyjnie zaakcentowanych relikwii), wypukła "rzeźbiarska" forma antycznej gemmy oraz forma krzyża greckiego.