Powierzchnię odwrocia zdobi grawerowany ornament geometryczny w formie rombów, w polach każdego rombu zdobi ażurowy pięcioliść. Część centralną zajmuje odlewana, pełnoplastyczna figurka Chrystusa ukrzyżowanego, na zaokrągleniach znajdują się sztancowane symbole ewangelistów: anioł - św. Mateusz; lew - św. Marek; wół - św. Łukasz; orzeł - św. Jan. Drobne kamienie szlachetne i półszlachetne zdobią nimb Chrystusa i akcentują skraje ramion.
Analiza Pierwsze wzmianki źródłowe łączące przedromański krzyż z osobą cesarza Henryka II pochodzą dopiero z XV wieku. Otwiera je brewiarz biskupa Bazylei Friedricha von Rhin spisany między 1437-1439. Kolejne źródła oraz zachowane do dziś dzieła sztuki związane z krzyżem poświadczają przynajmniej o czterech funkcjach, służył do bezpośredniej weneracji relikwii, był używany podczas liturgii poprzez wystawienie na mensie ołtarzowej oraz był noszony podczas procesji. Poświadczają o tym zachowane do dziś pochodzące również z bazylejskiego skarbca romańska stopa do ustawiania krzyża na ołtarzu oraz XVI-wieczna laska na którą nakładano krzyż podczas procesji. Źródła wspominają także iż podczas Niedzieli Palmowej krzyż kładziono na poduszce ustawianej na specjalnie przeznaczonej do tej funkcji kolumnie wokół której kładziono poświęcone palmy.