W 1969 powołany przez nią komitet redakcyjny złożony z socjologów i lekarzy z różnych krajów europejskich wydał w Polsce tom publikacji pokazujący stan socjologii stosowanej w medycynie. W latach 1978–1982 była pierwszą kobietą zajmującą stanowisko wiceprezydenta ISA. W 1986 roku opublikowała pierwszy podręcznik dla lekarzy i studentów medycyny.
Zajmowała się także popularyzowaniem nauki. W 1973 wydawnictwo z Hamburga wydało jej książkę o kobietach w społeczeństwie polskim (Frauenemenzipation und Socialismus). W serii wydawniczej Omega ukazała się jej książka Granice medycyny (1980). Dużą część swojego czasu poświęcała na pracę z doktorantami i wykłady na różnych szczeblach w Polsce i za granicą. Wiele jej prac miało ścisły związek z praktyką społeczną. Przykładem tego jest zorganizowany przez jej pracownię konkurs na pamiętniki lekarzy przemysłowych, którego wyniki wydano w 1965 roku.
Kierowała zespołem badawczym i wzięła udział w opracowaniu raportu pt. Sytuacja ludzi niepełnosprawnych i stan rehabilitacji w PRL (1979).