W listopadzie 1961 roku została przyjęta jako adiunkt do Zakładu Socjologii Pracy w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk (IFIS PAN). W 1963 roku otrzymała tytuł docenta socjologii na podstawie pracy opublikowanej w formie książkowej pt. Kobieta pracująca. Socjomedyczna charakterystyka pracy kobiet. Od 1965 prowadziła nowo powstałą Pracownię Socjologii Medycyny w IFIS PAN. W 1976 została mianowana profesorem nadzwyczajnym nauk humanistycznych, a w 1987 profesorem zwyczajnym.
Zmarła 21 kwietnia 1989 roku w Warszawie w wieku lat 67.
Dorobek naukowy Jej dorobek naukowy obejmuje szereg prac dotyczących pracy kobiet, przemian rodziny, zagadnień ludzi niepełnosprawnych, a także socjomedycznych aspektów roli lekarza i zdrowia społecznego. Studia lekarskie i praca w polskiej służbie zdrowia połączone z doświadczeniami amerykańskimi oraz zapoznanie się z istniejącymi teoriami socjologicznymi pozwoliły jej spojrzeć nowym okiem na różne aspekty tych problemów. Popularyzowała je w Polsce, ale także w Europie. W latach 1962–1972 była członkiem Komitetu Badawczego Socjologii Medycyny w ramach International Sociological Association (ISA).