Aby temu zapobiec, powszechnie stosuje się mechanizmy różnicowe o zwiększonym oporze (ograniczonym poślizgu), które przenoszą większą część momentu obrotowego na koło o większym oporze toczenia (tzw. LSD, ). W układzie LSD mechanizm różnicowy uzupełniony jest o parę sprzęgieł między oboma bocznymi kołami zębatymi a klatką dyferencjału. Dzięki temu w momencie, gdy jedno z kół zrywa przyczepność, jedno ze sprzęgieł zaczyna przeciwdziałać temu swoją siłą tarcia (sprzęgła te działają bez poślizgu tylko wówczas, gdy oba koła poruszają się z tą samą szybkością). Drugie koło nadal otrzymuje moc w tym momencie (tylko część mocy równoważną mocy traconej na pokonanie sił tarcia sprzęgła).
Mechanizmy o ograniczonym poślizgu dzieli się na: działające na różnice momentów obrotowych np. TorSen, mechanizm cierny płytkowy, mechanizm cierny stożkowy działające na różnice prędkości obrotowych np. Haldex, sprzęgło wiskotyczne, a także układ zmniejszający prędkość jednego z kół przy pomocy hamulca. Pojazdy terenowe są zazwyczaj wyposażane w blokady mechanizmów różnicowych, które powodują, że po ich zablokowaniu pojazd zachowuje się, jakby miał sztywną oś.