Po wybuchu I wojny światowej przewodniczył sekcji żywnościowej Komitetu Obywatelskiego m. st. Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej był dyrektorem towarzystwa „Zakup” w Warszawie. Uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. W 1919 został szefem sekcji gospodarczej Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich. W trakcie wojny polsko-bolszewickiej 1920 wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego, gdzie służył jako kanonier 201 p.a.p.

W okresie II Rzeczypospolitej pracował w kontroli państwowej. Od 1921 był urzędnikiem do zleceń przy prezesie Najwyższej Izby Kontroli, następnie naczelnikiem wydziału, a od 1925 sprawował stanowisko dyrektora Departamentu I NIK, zajmującego się kontrolą ministerstw: Skarbu, Poczt i Telegrafów, Rolnictwa i Reform Rolniczych, a także Monopolu Państwowego i Mennicy Państwowej. W 1927 przewodniczył Komisji do Walki z Nadużyciami przy Prezesie Rady Ministrów. Pracował społecznie w „Strzelcu”, od 1934 był prezesem okręgu stołecznego LOPP.

Powstał Pamiętnik Mieczysława Dębskiego z czasu pracy w latach 20. i 30.

Zmarł 16 grudnia 1950 w Brwinowie.