Połączenie chrząstki małżowiny usznej i chrząstki przewodu słuchowego zewnętrznego nazywane jest cieśnią chrząstki usznej (łac. isthmus cartilaginis auricularis).
Przyśrodkowa powierzchnia małżowiny usznej zawiera wyniosłości odpowiadające zagłębieniom powierzchni zewnętrznej. Idąc od góry wyróżniane są: wyniosłość czółenka (łac. eminentia scaphae), przedłużającą się do tyłu w ogon obrąbka (łac. cauda helicis), oddzielonego u góry od grobelki i przeciwskrawka u dołu, szczeliną przeciwksrawkowo-obrąbkową (łac. fissura antitragohelicina). Powyżej szczeliny znajduje się dół grobelki (łac. fossa anthelicis). Do przodu od dołu grobelki wyróżniana jest wyniosłość muszli (łac. eminentia conchae), przecięta w części centralnej bruzdą odnogi obrąbka (łac. sulcus cruris helicis). Powyżej wyniosłości muszli znajduje się wyniosłość dołu trójkątnego (łac. eminentia fossae triangularis) oddzielona bruzdą poprzeczną grobelki (łac.