W istocie Sascha Weidner miał archaiczne i melancholijne spojrzenie na świat. Podstawowe wzorce schematów jego fotografii są zawsze powrotem do własnych przeżyć i sprzeczności jak życie i śmierć, piękno i przemijanie, jak również pytania odnośnie do pochodzenia, tożsamości i samookreślenia. W tym sensie Sascha Weidner nie ograniczał się nie tylko do własnego świata przeżyć, ale wypowiadał się także o samej istocie życia.
Prezentacje tymczasowych instalacji sztuki Saschy Weidnera były zawsze podobne do otwierających się nowych przestrzeni przeżyć, które bardzo często bazują na interaktywnym współdziałaniu medium i obserwatora. Współistnienie obrazu i tekstu otwiera możliwość dalszego myślowego prowadzenia galerii jego dzieł, które na nowo układałyby się w zmieniających się zestawach. Z punktu widzenia metodyki i motywacji wymagania jakie sobie stawiał Sascha Weidner wywodzą się bezpośrednio z prawdziwych tradycji takich fotografików jak Nan Goldin, Larry Clark lub Juergen Teller.