Przy tym granice między inscenizacją i autentycznością stają się płynne, często wykorzystane w celu podkreślenia tej nierealnej, czasami wręcz sugestywnej atmosfery rzeczywistości.
Motywy jego fotografii jak również tytuły prac oraz wystaw wskazują na odniesienia i metafory do osobistych przeżyć. Na przykład: „Aż do bólu“ (Bis es weh tut), „Co pozostaje“ (Was übrig bleibt), „Obecność nieobecności” (The presence of absence), “Pozostać nigdzie“, (Bleiben ist nirgends), „Piękno pozostaje” (Beauty remains), „Na wodzie budowane“ (Am Wasser gebaut)Dorothea Schöne: Enduring Beauty. In: Sascha Weidner: Enduring Beauty. Braunschweig 2007. Kanon obrazowy Saschy Weidnera wywodzi się z poczucia przeżyć młodych ludzi i określa on „postrzeżenia, tęsknoty i marzenia tych generacji”, które przeżywały swoją młodość w latach 80., 90. i później. Dlatego ten sposób podejścia Saschy Weidnera i ocena tych lat są nadal aktualne dla tamtego okresu, zaś z artystycznego punktu widzenia jednocześnie stwarzały rzeczywiste oraz urojone przestrzenie.