Po wyborach parlamentarnych z 1947 r. wprowadzono doktrynalny socjalizm, oparty na radzieckich wzorcach, spychając izby gospodarcze na margines życia gospodarczego. Zgodnie ze strukturą zarządzania gospodarką, przemysł prywatny podlegał IPH. W praktyce rolę instytucji nadrzędnej w stosunku do sektora prywatnego IPH dzieliła z Dyrekcją Przemysłu Miejscowego. W latach 1945–1950 w Bydgoszczy obecnych było szereg zrzeszeń gospodarczych, m.in. Zrzeszenie Kupców Samodzielnych (1309 członków), Zrzeszenie Kupców Zbożowych (54), Zrzeszenie Prywatnego Przemysłu Drzewnego, Zrzeszenie Prywatnego Przemysłu Farmaceutycznego (350 przedsiębiorstw z całego Pomorza), Zrzeszenie Właścicieli Barek Holowników. Wskutek ustawy o nacjonalizacji przemysłu, jako potencjalni członkowie Izby odpadli przedsiębiorcy, którzy byli właścicielami dużych i średnich zakładów, zatrudniających powyżej 50 pracowników. Izba opierała się zatem prawie wyłącznie na drobnych przedsiębiorcach i kupcach, których liczba z każdym rokiem zmniejszała się wskutek „bitwy o handel”, odcięcia przedsiębiorców od dostaw przemysłu państwowego i innych utrudnień władz. W 1949 roku w województwie pomorskim zlikwidowano 30% stanu przedsiębiorstw handlowych i usługowych.