Po „Guliwerze” W przerwie w prowadzeniu „Guliwera”, Sowicka w latach 1953-55, organizowała Teatr Lalek Domu Wojska Polskiego oraz studio teatralne przy tym teatrze. Po definitywnym odejściu z „Guliwera” próbowała jeszcze organizować objazdowy teatr lalek w ramach Państwowej Organizacji Imprez Artystycznych „ARTOS” (1958-60). Szkoliła także aktorów, aż w końcu oddała się głównie twórczości malarskiej, malując pejzaże, formy abstrakcyjne i figuratywne. Działała również w ZPAP, była komisarzem wystawy retrospektywnej Jerzego Srokowskiego w „Zachęcie” (1976). Pisała wstępy do katalogów wystaw oraz prace teoretyczne, m.in. o roli plastyka w zabawkarstwie.

W okresie intensywnej pracy w teatrze Sowicka urodziła dwójkę dzieci - syna Jacka (1948) i córkę Monikę (1952). Trzecie, Agata, przyszło na świat w 1958 roku.

W roku 1995 teatr „Guliwer” obchodził 50-lecie i Irena Sowicka, „legenda polskiego teatru lalek”, powróciła na chwilę na scenę, odbierając nagrodę ministra kultury i sztuki za swoją twórczość.