Pierwszych seabees zaciągano z cywilnych firm budowlanych, bowiem większe znaczenie miało doświadczenie niż tężyzna fizyczna. Średni wiek żołnierzy w batalionach z okresu II wojny światowej wynosił 37 lat. Łącznie w batalionach roboczych służyło w czasie wojny ponad 350 tysięcy seabees, którzy walczyli i budowali na sześciu kontynentach i ponad 300 wyspach Pacyfiku. Tam też, ze względu na ogrom koniecznych prac, seabees lądowali zaraz za Marines i przystępowali do budowy pasów startowych, mostów, dróg, zbiorników paliwa i baraków quonset hut dla magazynów, szpitali i koszar. Często pracowali pod ogniem nieprzyjaciela, a bywało, że byli zmuszeni brać udział w walce, by bronić własnego życia lub wznoszonych właśnie konstrukcjiJ. Miller: Cartwheel: The Reduction of Rabaul, 1959, s 316–317.. Na pacyficznym teatrze działań zbudowali 111 większych pasów startowych, 441 przystani, zbiorniki dla zmagazynowania i przechowywania 100 mln galonów paliw, budynki mieszkalne dla 1,5 miliona ludzi i szpitale dla 70 tysięcy pacjentów. 31 grudnia 1947 roku seabees zostali oficjalnie przeniesieni do rezerwy.