jako sposób pozyskiwania szczątków ludzkich i artefaktów. Można nawet powiedzieć, iż w tych przypadkach archeologia jest formą historii, tyle że zamiast dokumentów pisanych bada materialne pozostałości po niedawnej przeszłości.
Nieco inaczej archeologię współczesności, jej cele, metody oraz potencjał poznawczy widzą polscy archeolodzy młodszego pokolenia jak, np. Anna Zalewska, Dawid Kobiałka, Kornelia Kajda, Kamil Karski Mieszko M. JanasMieszko M Janas „Twierdza Kraków – Archeologiczne Ślady Bitwy 1914 r.” Kraków 2018 r. Mieszko M. Janas, Twierdza Kraków – problematyka badań archeologicznych – Studia z Dziejów Polskiej Histografii Wojskowej Tom XIX/2018 r. T. 19 ISSN 0137-5202 czy też Maksymilian Frąckowiak. Według np. Dawida Kobiałki, archeologia współczesności nie jest jedynie formą historii. Jest raczej formą interdyscyplinarnego zaangażowania w badanie materialnych pozostałości po niedawnej przeszłości. Wszystkie te relikty i materialne przekształcenia krajobrazów są częścią współczesności i tę współczesność (współ)tworzą. Stąd też archeologia współczesności czerpie inspiracje i powinna być w ciągłym dialogu z takimi dyscyplinami naukowymi jak, np.: studia nad dziedzictwem kulturowym (ang. heritage studies), geografia, antropologia kulturowa, kulturoznawstwo itp.