Brucker, Florentine Politics and Society, 1343-1378 (Princeton UP, 1962), s. 310. mieszkańców oraz konfiskatę ich majątków w całej Europie. Początkowo florentyńczycy, zamiast próbować przeciwstawić się interdyktowi, zaczęli organizować procesje religijne z udziałem biczowników. Wspierali także bractwa religijne, przywrócili też do działania wspólnotę Fraticellich, którzy uprzednio uznawani byli za heretyków. Zburzono gmach florenckiej inkwizycji, a Signoria zniosła restrykcje prawne nałożone na lichwę i inne praktyki zwalczane przez (niedziałające już) sądy kościelne.
Jednakże, w październiku 1377 roku, władze florenckie zmusiły kler do podjęcia na powrót posług religijnych, co skłoniło biskupów Florencji i Fiesole do opuszczenia terytorium republiki. Wielkie grzywny i konfiskaty dóbr hierarchów, którzy opuścili swe stanowiska, a przede wszystkim najszersza w Europie do czasów reformacji likwidacja patrymoniów kościelnych, były przypuszczalnie spowodowane koniecznością pokrycia rosnących kosztów konfliktu, bowiem wojna kosztowała Florencję już około 2,5 miliona florenów s. 48..
Choć wielu władców ignorowało papieski interdykt (wśród nich m.in.