Górnośląska Konwencja Węglowa.
W lipcu 1925 przemysł Zagłębia Dąbrowskiego i Krakowskiego stworzyły podobną organizację pod nazwą Dąbrowsko-Krakowskiej Konwencji Węglowej, a równocześnie powstała wspólna nadbudowa pod postacią Ogólnopolskiej Konwencji Węglowej. W 1931 r. Ogólnopolska Konwencja Węglowa została przekształcona w Polską Konwencję Węglową, jedyne odtąd zrzeszenie przemysłu węglowego dla zadań organizacyjno-handlowych. Celem Polskiej Konwencji było zapobieganie niezdrowej konkurencji przy zbywaniu polskiego węgla i brykietów. Wyznaczała ona swoim członkom kwoty węgla i brykietów do zbytu, ustalała ceny oraz warunki dostawy i płatności. W 1932 roku uprawnienia w tej dziedzinie zostały przekazane, na mocy Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 kwietnia 1932 r. w sprawie regulowania obrotu węgla, Ministrowi Przemysłu i Handlu.
Z chwilą utworzenia Polskiej Konwencji Węglowej podjęto prace nad utworzeniem wspólnej organizacji dla reprezentacji i obrony interesów przemysłu węglowego. Prace te zostały zakończone powołaniem 20 kwietnia 1932 r. Unii Polskiego Przemysłu Górniczo-Hutniczego, która rozpoczęła swe czynności w maju 1932 r. Z tą chwilą zarówno Górnośląski Związek Przemysłowców Górniczo-Hutniczych, jak i Rada Zjazdu Przemysłowców Górniczych i Hutniczych przeszły w stan likwidacji.