Unia Polskiego Przemysłu Górniczo-Hutniczego – była organizacją zrzeszającą w II RP przedsiębiorstwa górnicze i hutnicze na terenie Polski. Do jej zadań należało uzgadnianie opinii przemysłu górniczo-hutniczego w ważnych kwestiach polityki gospodarczej, zarówno co do problemów ogólnogospodarczych, jak i co do zagadnień polityki podatkowej, traktatowej i celnej, komunikacyjno-taryfowej, socjalnej itd., opiniowanie rządowych projektów w dziedzinie ustawodawstwa ogólnego i – zwłaszcza – gospodarczego, systematyczne zbieranie i opracowywanie materiałów statystycznych, dotyczących reprezentowanych przez Unię przemysłów, opracowywanie wspólnych wytycznych dla posunięć przemysłu węglowego w dziedzinie modernizacji technicznej, racjonalizacji produkcji, bezpieczeństwa pracy na kopalniach, technologii węgla, normalizacji stosowanych w górnictwie materiałów i narzędzi, zmniejszenia szkód górniczych, szkolnictwa górniczego itd.
W chwili przyłączenia Górnego Śląska do Polski istniały dwie organizacje branżowe przemysłu węglowego, pochodzące z czasów przedwojennych. W Zagłębiu Śląskim Górnośląski Związek Przemysłowców Górniczo-Hutniczych zaś w Zagłębiu Dąbrowskim i Krakowskiem – Rada Zjazdów Przemysłowców Górniczych i Hutniczych. Dla obrony interesów handlowych działała na terenie Śląska od 1898 r.