11 marca 1942 roku statek został sprzedany polskiemu rządowi przez brytyjskie Ministerstwo Transportu Wojennego za 164 000 funtów i tego samego dnia został przekazany przez stocznię armatorowi GAL i objęty przez załogę oraz podniósł polską banderę, otrzymując nazwę „Narwik”.
Opis Nośność „Narwika” wynosiła 10 420 ton, a początkowa pojemność rejestrowa 7065 BRT i 4977 NRT. Długość wynosiła 136 metrów, szerokość 17,1 metra, a zanurzenie 8,2 metra. Napęd stanowiła trzycylindrowa maszyna parowa potrójnego rozprężania o mocy 2500 KM, zapewniająca prędkość maksymalną 10,5 węzła. Kotły opalane były węglem. Statki tego typu miały pięć odkrytych ładowni. Ich architektura była klasyczna, trójwyspowa, z podwójnymi ładowniami na dziobie i rufie z bomami ładunkowymi oraz „wyspą” nadbudówek z siłownią z pojedynczym kominem na śródokręciu, z tym że główna nadbudówka z mostkiem była oddzielona od siłowni trzecią ładownią. Załoga w okresie powojennym liczyła 41 osób.
Środki ratunkowe stanowiły cztery łodzie i cztery blaszane tratwy. Statek był podczas wojny uzbrojony dla samoobrony w działo uniwersalne kalibru 102 mm, działka 20 mm Oerlikon, karabiny maszynowe i sześć bomb głębinowych.