Janusz Piotrowic, niekiedy Jan Piotrowic (ur. w XIV w., zm. ?) – pierwszy sołtys wsi Łodzia (łac. Lodzia) oraz Widzewnica, późniejszego miasta Łodzi.
W 1337 r. Władysław książę łęczycki i dobrzyński zwolnił 14 wsi, w tym wieś Lodzia, od wszelkich opłat, podatków, posług, powinności i innych ciężarów oraz od sądownictwa książęcego. Właściciel dóbr, czyli biskup włocławski, uzyskał zgodę na przeniesienie wsi na prawo niemieckie. Z tego przywileju skorzystano dopiero w 1387 r. Wówczas to pierwszym sołtysem wsi Łodzia, został Jan Piotrowic, który otrzymał w uposażeniu 4 łany ziemi w Łodzi i Widzewie oraz prawo do wybudowania własnego młyna na Widzewie (Wójtowski młyn), a także 1/3 dochodów z miejscowej karczmy i spraw sądowych. Pozostałe 2/3 dochodów miało być oddawane ówczesnemu kanonikowi Piotrowi Śliwce, a po jego śmierci biskupom.
Legenda Chociaż postać Janusza Piotrowica jest prawdziwa i był on pierwszym sołtysem ówczesnej Łodzi i Widzewnicy, to wśród miejscowej ludności wykształciła się z czasem legenda dotycząca pochodzenia nazwy Łodzi, której głównym bohaterem stał się właśnie pierwszy sołtys obu wsi. W legendzie występuje on jedynie pod swoim imieniem.