Trudne czasy wymagały poszerzenia działalności o działania społeczne oraz organizacje repetytoriów (głównie z kartografii). Powołanie w 1918 r. Instytutu Geografii oraz przeniesienie go w 1920 r. do nowej siedziby w dawnym Arsenale przy ul. Grodzkiej 64 stały się, mimo obaw, pozytywnym bodźcem w działalności Koła.
W 1922 r. Koło wróciło do swojej dawnej nazwy: Koło Geografów Uczniów UJ. W tym samym czasie, po remoncie i adaptacji zabytkowego budynku Instytutu, zintensyfikowano liczbę zebrań naukowych do nawet kilkunastu rocznie. Referowano na nich przebieg wycieczek i dyskutowano nad projektami badawczymi członków. Spokojniejsze czasy sprzyjały też zwiększeniem liczby i jakości, prowadzonych w ramach prac kołowych, badań naukowych. Kwitła współpraca z Polskim Towarzystwem Geograficznym, Polskim Towarzystwem Krajoznawczym i Polskim Towarzystwem Tatrzańskim. Wszystko to skutkowało licznymi publikacjami naukowymi członków KGUUJ, m.in. w „Wiadomościach Geograficznych” (redagowanych przez L. Sawickiego), „Czasopiśmie Geograficznym” i „Przeglądzie Geograficznym”. Koło samo wydało trzy „Zeszyty Zbiorowych Prac Naukowych KGUUJ” oraz, na potrzeby studentów, skrypty i mapy. Oprócz popularnych wycieczek w okolice Krakowa zaczęto organizować dalsze wyprawy, zarówno do innych regionów Polski, jak i za granicę. Od lat 20.