Zwierzchność Józefa uznały również pojedyncze parafie na Uralu, w Baszkiri, Kazachstanie, Tatarstanie, w Permie, Krasnojarsku, Arzamasie, Smoleńsku i Jenisiejsku. W eparchii wiackiej po stronie metropolity Józefa stanął biskup Wiktor (Ostrowidow) i dwóch innych hierarchów. W eparchii leningradzkiej, gdzie rozpoczął się ruch, otwarcie poparło hierarchę 61 parafii (przy 100 zachowujących lojalność wobec metropolity Sergiusza). Oblicza się, że łącznie do josifian przyłączyło się co najmniej 2400-2700 placówek duszpasterskiej z 3,5 tys. duchownych (białych i mnichów), ok. 8-9% wszystkich parafii w ZSRR. Josifianie przeprowadzili w tajemnicy 28 chirotonii biskupich. Zwolennicy josifian rekrutowali się przede wszystkim spośród wierzącej inteligencji o antykomunistycznych przekonaniach, osób pochodzących z warstw społecznych szczególnie poszkodowanych po rewolucji październikowej i przez to nieprzychylnych rządom radzieckim, byli wśród nich religijni fanatycy. Poglądy polityczne duchownych i świeckich josifian nie były jednorodne, stopniowo jednak umacniali się w tym środowisku monarchiści. Wiosną 1928 grupa wydała nielegalnie dokument "Dlaczego odeszliśmy od metropolity Sergiusza", w którym oskarżono Sergiusza o herezję, co miało usprawiedliwiać wypowiedzenie mu posłuszeństwa.