Negatywnie odnosił się również do osmanizmu i w odróżnieniu od Kamila nie uważał Turcji za możliwego sojusznika egipskich aspiracji narodowych.

Zafascynowany demokracją i rządami konstytucyjnymi, cenił dorobek cywilizacyjny Wielkiej Brytanii, chociaż krytykował sposób rządzenia przez nich Egiptem. Postulował długofalowe, stopniowe reformy, które nauczyłyby również Egipcjan takiego organizowania życia politycznego, podkreślał znaczenie edukacji w procesie przemian społecznych. Opowiadał się za tworzeniem odrębnych szkół średnich przygotowujących do pracy w rolnictwie lub w rzemiośle oraz szkół wyższych dla urzędniczej elity. Uważał, że egipski ruch narodowy powinien współpracować z Brytyjczykami i nie dążyć do natychmiastowego usunięcia ich z kraju. Twierdził bowiem, że pewne liberalne reformy mogą zostać wdrożone tylko przez rządy pochodzenia europejskiego, a i tak przyniosą one korzyść Egiptowi. Opowiadał się za ostrożną emancypacją kobiet i unowocześnieniem języka arabskiegoStępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2006, s. 18. .

Przypisy

Kategoria:Egipscy dziennikarze Kategoria:Egipscy politycy Kategoria:Ludzie związani z Kairem Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1953