Poglądy Erudyta, obok klasycznych autorów arabskich znał teksty Woltera, Rousseau, Milla, Durkheima, Spencera, Locke'a, Comte'a, Tołstoja, przetłumaczył Etykę nikomachejską Arystotelesa na język arabski. Jego światopogląd był syntezą liberalnego, gotowego do reform islamu oraz współczesnej filozofii europejskiej. Znacząco odszedł od myśli Muhammada Abduha, za ucznia którego jest uważany. W odróżnieniu od Abduha nie traktuje religii jako czynnika narodowotwórczego, uznając ją za sprawę prywatną.
Centralnym przedmiotem jego refleksji politycznej była sprawa niepodległości Egiptu i jej utraty. W odróżnieniu od Mustafy Kamila i Muhammada Farida uważał uzależnienie kraju od obcych potęg wyłącznie za efekt "egipskiego charakteru narodowego". Tylko jego zmiana umożliwiała jego zdaniem skuteczną walkę o niezależność. Stanowczo sprzeciwiał się panislamizmowi, w którym widział zagrożenie dla samodzielności Egipcjan, z podobnych powodów krytykował także panarabizm. W panislamizmie widział ruch wytworzony sztucznie przez Brytyjczyków w celu utrwalania swojego panowania w regionie.