Cechy powieści thumb|left|280px|Guatemoc odwrócił do niego głowę i odezwał się, a kiedy to zrobił, zobaczyłem, że jego stopa również zanurzona jest w płomieniach (Męka Cuauhtémoca – mal. Leandro Izaguirre, 1892) Jedna z lepszych powieści przygodowych HaggardaSam autor uważał ją za swe ostatnie najlepsze dzieło twierdząc, iż reszta miała być w jego powieściopisarstwie jedynie powtórzeniami. (M. Elwin, dz. cyt., s. 261). Fabularnie potraktowana z dużą wyobraźnią, a zarazem dość autentyczna pod względem historycznym. Napisana żywym, potoczystym językiem, mimo pamiętnikarskiego stylu charakteryzuje się niezwykle wartką akcją o dużej zmienności wydarzeń, w której zawarto wiele emocjonujących momentów. Wartość powieści podnosi wplecenie w przygodową fabułę szeregu autentycznych (historycznych) postaci, do których poza Montezumą i Kortezem należą jego indiańska towarzyszka Marina (Malinche lub Malintzin), kapitan Bernal Diaz, azteccy wodzowie i władcy Cuitlahua oraz GuatemocOkrucieństwo w potraktowaniu tego władcy było wcześnie znane Europejczykom, o czym m.in. świadczą poświęcone mu wzmianki (Guatimozin, Gwatymozyn) w powieści J.I. Kraszewskiego Dziwadła z 1848 r. (por. Dziwadła, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1964, s. 164, 263)., a także opisów walk i zdarzeń opartych na relacjach hiszpańskich konkwistadorów.