Mimo że samochód był w dużej mierze ewolucją Jordana 196, to różnił się od poprzednika. Wynikało to z zastosowania zupełnie nowego pakietu aerodynamicznego, w tym krótszych sekcji bocznych, zmodyfikowanej pokrywy silnika i zmian w nadwoziu przed tylnymi kołami. Dokonano również modyfikacji airboksu, jako że ten stosowany w 1996 roku przyczyniał się do straty mocy z powodu zakłócania wlotu powietrza do silnika ze względu na kask kierowcy; zespół uważał, że na tej modyfikacji silnik zyska około 10 KM.
Monokok nie został wyprodukowany przez Jordana. Skonstruowała go firma Advanced Composite Group z centrum technicznym w Heanor. Grupa ta produkowała monokoki dla Formuły 1 od 1981 roku, kiedy to zbudowała pierwszy dla Alfy Romeo, a do 1997 roku zrealizowała ponad 100 zleceń dla takich zespołów jak Brabham, Ligier, Toleman, March, Arrows i Onyx.
Firma Peugeot wyprodukowała nowy silnik o oznaczeniu A14, który był testowany od września 1996 roku. W porównaniu do stosowanej w 1996 jednostki A12 był on niższy i lżejszy, co wynikało z zastosowania wielu zmian. Zachował jednak układ V10.