Ignacy Loyola został w szczególny sposób nawiedzony przez Boga. Wtedy ujrzał, jak Bóg Ojciec powierza go Chrystusowi. W tym momencie doświadczył, że znajduje się w specjalnej więzi z Synem Bożym. To wydarzenie obudziło w nim płomienną miłość do Chrystusa.
Cechy charakterystyczne Mistyka ta jawi się jako duchowość czynna, apostolska, wybitnie dynamiczna. Do jej głównych cech zaliczamy: 1. gorąca miłość do Jezusa Chrystusa, która ma prowadzić do całkowitego oddania się Jego osobie i pracy apostolskiej 2. wysiłek połączony z pracą dla większej chwały Boga Ad maiorem Dei gloriam, tzw. służba drugiemu człowiekowi 3. uczuciowa miłość Jezusa, wywodząca się z „wewnętrznego poznania”, które skłania do naśladowania Jezusa ubogiego i pokornego.
Duchowość Ignacego Loyoli, tzw. duchowość ignacjańska, jest więc: a) trynitarna, ponieważ włącza nas w ekonomię zbawienia; b) chrystologiczna, ponieważ wszczepia osobę ludzką w Jezusa Chrystusa; c) eklezjalna, ponieważ nie oddziela Głowy i Ciała, Chrystusa i Kościoła, ale łączy je w służbie miłości.