Zaleca się przy tym, by serwery te znajdowały się w odległych od siebie lokalizacjach i były podłączone do sieci różnymi drogami, tak aby ani zanik zasilania, ani awaria pojedynczego łącza nie unieruchomiły ich wszystkich naraz. Wśród serwerów autorytatywnych strefy wyróżnia się te, które są źródłem transferu strefy i na których wprowadza się jej konfigurację, oraz te, które pobierają od nich zawartość strefy. Pierwsze określa się dziś jako , pozostałe jako , a we wcześniejszych dokumentach IETF nosiły one nazwy i . Serwery DNS mogą przechowywać przez pewien czas odpowiedzi z innych serwerów (ang. ), a więc proces zamiany nazw na adresy IP jest często krótszy niż w podanym przykładzie. Na dany adres IP może wskazywać wiele różnych nazw. Czasami pod jedną nazwą może kryć się więcej niż 1 adres IP po to, aby jeśli jeden z nich zawiedzie, inny mógł spełnić jego rolę. Przy zmianie adresu IP komputera pełniącego funkcję serwera WWW nie ma konieczności zmiany adresu internetowego strony, a jedynie poprawy wpisu w serwerze DNS obsługującym domenę. Protokół DNS posługuje się do komunikacji serwer-klient głównie protokołem UDP, serwer pracuje na porcie numer 53, a transfer strefy między serwerami odbywa się protokołem TCP na tym samym porcie.