Antygeny mogą być dużymi i złożonymi cząsteczkami, a pojedyncze przeciwciało wiąże się jedynie z niewielkim, określonym obszarem na powierzchni antygenu. W związku z tym skuteczna odpowiedź immunologiczna często wiąże się z produkcją przez wiele różnych limfocytów B wielu różnych przeciwciał skierowanych przeciwko jednemu antygenowi. Stąd też bierze się określenie „poliklonalna”, pochodzące od słów poli, oznaczającego wiele i klony („klon” = gr. pęd, gałąź). Klonem określamy grupę komórek wywodzących się od jednej komórki „matki”. Przeciwciała produkowane w toku odpowiedzi poliklonalnej noszą nazwę przeciwciał poliklonalnych. Heterogenne przeciwciała poliklonalne należy odróżniać od przeciwciał monoklonalnych, które są identyczne i skierowane przeciwko jednemu antygenowi, co daje im większą swoistość.
Chociaż odpowiedź poliklonalna niesie ze sobą pozytywne skutki dla układu immunologicznego, w szczególności większe prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji przeciw patogenom, zwiększa jednak ryzyko rozwinięcia określonych chorób autoimmunologicznych, które powstają w wyniku zwrócenia się układu immunologicznego przeciwko własnym cząsteczkom produkowanym przez organizm gospodarza.