Twierdził, że dokształcanie doskonalenie i samokształcenie stanowią pomoc w kształtowaniu osobowości nauczyciela, mają na celu podwyższenie poziomu wykształcenia ogólnego i zawodowego, ale wymagają od nauczyciela chęci do pracy nad sobą. Zdobył opinię zaangażowanego wychowawcy, bezpartyjnego społecznika spełniającego wielką i pożyteczną rolę w życiu społecznym. Był lubiany przez uczniów, studentów i współpracowników, był nauczycielem, który w pamięci swoich uczniów i studentów pozostał jako wzór człowieka oddanego młodzieży. Cieszył się autorytetem i uznaniem nie tylko wśród współpracowników i młodzieży. Jego praca oświatowo–pedagogiczna i naukowa znana była w środowisku teoretyków, praktyków oraz polityków oświatowychJałmużna Tadeusz Aktywność pedagogiczna i oświatowa Kazimierza Spornego [w:] Rola szkolnictwa łódzkiego w tworzeniu dziedzictwa kulturowego Łodzi w XX wieku. Tradycje i współczesność łódzkich szkół średnich, Łódzkie Towarzystwo Naukowe Łódź brw (2001?), s. 113.
W 1982 odszedł na emeryturę nie rezygnując z pracy. Do końca życia pozostał aktywny w pracy zawodowej i społecznej.