Patent ten zyskał uznanie na wystawie jubileuszowej Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie i dał Wolfkemu światowy rozgłos.
W 1902 roku wyjechał na studia na Uniwersytecie w Leodium, gdzie pracując pod kierunkiem próbował teoretycznie zdefiniować elektron jako zaburzenie eteru. Zrażony słabym wyposażeniem laboratoriów w 1904 roku przeniósł się na paryską Sorbonę. W Paryżu zetknął się z ruchami wolnomularstwa i wolnomyślicielstwa. W 1906 roku zawarł związek małżeński z koleżanką z Sorbony, Stanisławą Winawer (znaną później jako Soava Gallone). Wstąpił do , któremu przewodniczył . W 1907 roku nie zdał egzaminu licencjackiego i przeprowadził się do Wrocławia (wówczas na terytorium Niemiec). Wstąpił na Uniwersytet Wrocławski i w 1910 roku z odznaczeniem zdobył stopień doktora filozofii u prof. Ottona Lummera na podstawie pracy dotyczącej teorii obrazowania siatek dyfrakcyjnych, która rozwijała koncepcje Ernsta Abbego. Po opatentowaniu w 1909 roku wspólnie z Karolem Ritzmannem (późniejszym szwagrem) lampy kadmowo-rtęciowej został w 1911 zatrudniony w Zakładach Zeissa w Jenie. Po unieważnieniu pierwszego małżeństwa, w marcu 1912 roku wziął ślub z Agnieszką Eryką RitzmannArchiwum Archidiecezji Wrocławskiej. Księga parafialna z 1912 roku.