Podobnie jak inne rekiny z rodzaju Carcharhinus, żarłacz karaibski jest żyworodny. Samice rodzą do 4–6 młodych co dwa lata. Posiada pewne znaczenie dla rybołówstwa jako źródło mięsa, skóry, oleju z wątroby i mączki rybnej, ale ostatnio rekiny te stały się bardziej wartościowe jako atrakcja ekoturystyczna. Na Bahamach oraz w innych miejscach stosuje się krwawe przynęty, aby przyciągnąć te rekiny do nurków biorących udział w takich kontrowersyjnych przedsięwzięciach. Gatunek ten odpowiedzialny jest za nieliczne ataki na ludzi.
Taksonomia i filogenetyka Żarłacz karaibski został opisany po raz pierwszy przez Felipe Poey w 1876 roku jako Platypodon perezi w czasopiśmie Anales de la Sociedad Española de Historia Natural. Badania dotyczyły sześciu osobników złowionych u wybrzeży Kuby. Rodzaj Platypodon został zsynonimizowany z rodzajem Carcharhinus przez późniejszych autorów.
Na podstawie podobieństw morfologicznych Jack Garrick w 1982 roku zgrupował żarłacza karaibskiego z żarłaczem brunatnym (C. plumbeus) i Carcharhinus altimus, podczas gdy Leonard Compagno w 1988 roku uznał go za gatunek siostrzany z żarłaczem srebrnopłetwym (C. albimarginatus).